Lidhje


“Do të jetë luftë e gjatë” – Përçahet MAGA, të rinjtë braktisin Trump për Iranin

 

Kur Carson Carpenter pa se një sulm amerikan kishte vrarë udhëheqësin suprem të Iranit, Ajatollah Ali Khamenei, ai nuk e pa këtë si një shfaqje force. Në vend të kësaj, mbështetësi 20-vjeçar i Trump pa fillimin e një konflikti pa një fund të qartë dhe me një çmim të lartë. 

 

“Kur [Presidenti Donald Trump] thotë se ky operacion do të përfundojë si ai i Venezuelës, sepse ai i krahasoi të dyja gjatë fjalimit, është thjesht një gabim. Thjesht nuk do të ndodhë”, tha Carpenter, duke iu referuar ndërhyrjes së shpejtë të mbështetur nga SHBA-të në fillim të këtij viti që ndihmoi në rrëzimin e Presidentit Maduro pa një luftë të zgjatur.

 

Për Carpenter dhe shumë konservatorë të tjerë të rinj, lufta e Iranit ka nxjerrë në pah një përçarje në rritje brenda koalicionit që ndihmoi në rikthimin e Trump në Shtëpinë e Bardhë në vitin 2024. Një brez më i ri, i tërhequr nga premtimet e Trump për të shmangur luftërat e huaja, tani po përballet me një konflikt në zgjerim me qëllime të pasigurta – dhe po vë në pikëpyetje se çfarë synon të ofrojë “Amerika e Para”.

 

“Do të jetë një luftë afatgjatë nëse vazhdojmë ta zvarritim këtë konflikt dhe nuk e dimë se cili është qëllimi përfundimtar”, tha ai. 

 

Carpenter, nga Prescott, Ariz., dhe bashkëthemelues i Off The Record USA, një kompani mediatike që mbikëqyr krijuesit e rinj konservatorë të përmbajtjes, kundërshton luftën e Iranit, duke argumentuar se ajo ngjall trashëgiminë e konflikteve pas 11 shtatorit, të cilat kushtuan më shumë se 7,000 jetë amerikane, qindra mijëra jetë irakianësh dhe afganësh, dhe triliona dollarë. 

 

Ndjenja të ngjashme po shfaqen midis republikanëve të Gjeneratës Z në të gjithë vendin. James Cox, student 20-vjeçar nga Universiteti Amerikan në Uashington DC dhe Shefi i Shtabit të Republikanëve të Kolegjit të DC-së, vlerësoi se rreth gjysma e kolegëve të tij nuk do të ishin dakord me mënyrën se si Trump e ka trajtuar konfliktin. 

 

“Është një spektër mjaft i gjerë besimesh të ndryshme, dhe mendoj se ka përfshirë partinë, sigurisht, ata që nuk ndërhyjnë, izolacionistët që janë kundër këtij konflikti, dhe pastaj përsëri njerëzit që janë të pasigurt dhe njerëzit që e mbështesin atë”, tha Cox. “Midis republikanëve të rinj dhe republikanëve të kolegjit, kjo është një çështje përcaktuese.” 

 

Shqetësimi vjen ndërsa administrata Trump përpiqet të përcaktojë qartë objektivat e saj ushtarake mes rritjes së viktimave dhe rënies së mbështetjes publike. Të mërkurën, Sekretari i Mbrojtjes Pete Hegseth e quajti Trump “një president të paqes”, një ditë pasi Trump kërcënoi  të zhdukte qytetërimin e Iranit. SHBA-ja dhe Irani kanë rënë dakord për një armëpushim dyjavor, por shqetësimet mbeten se sa gjatë do të zgjasë pauza e armiqësive.

 

Rënie e mbështetjes midis votuesve të rinj

 

Sondazhi i fundit i Economist/YouGov tregon se vetëm 28% e amerikanëve e miratojnë fuqimisht ose disi mënyrën se si Trump e trajton konfliktin me Iranin, një rënie prej pesë pikësh nga e njëjta pyetje e anketës dy javë më parë. Midis njerëzve të moshës 18 deri në 29 vjeç, 63% e tyre e kundërshtojnë luftën. 

 

Ky ndryshim mbart rrezik politik për partinë Republikane, e cila u mbështet në premtimin “Amerika e Para”. Alex Tarascio, Drejtor dhe Anketues në Cygnal, shpjegon se republikanët u mbështetën shumë në votat e të rinjve për të fituar zgjedhjet e vitit 2024, duke pasur parasysh diferencën e ngushtë të fitores së Trump. Siç thekson Tarascio, burrat midis 18 dhe 49 vjeç favorizuan Trumpin ndaj Harrisin me 1 pikë, krahasuar me një diferencë prej 10 pikësh për Bidenin në vitin 2020.

 

I njëjti bllok votuesish që e ndihmoi Trumpin herën e fundit po tregon shumë më pak interes për të votuar në zgjedhjet e mesit të mandatit. Një sondazh i CNN/SSRS tregoi se vetëm 33% e votuesve republikanë dhe atyre me prirje republikane nën moshën 45 vjeç thonë se janë jashtëzakonisht të motivuar për të votuar, krahasuar me shumicën e republikanëve më të vjetër.

 

Tarascio shtoi se votuesit e rinj meshkuj historikisht kanë një shkallë të ulët pjesëmarrjeje në zgjedhjet e mesit të mandatit dhe ai pret të njëjtën gjë edhe këtë vit, përveç nëse kostoja në rritje e jetesës ndikon në pjesëmarrje.

 

“Njerëzit nuk e zgjedhin inflacionin në ekonomi si përparësinë e tyre kryesore sepse mendojnë se ekonomia po shkon mirë. Zakonisht e zgjedhin dhe ai rritet sepse mendojnë se gjërat po shkojnë keq”, tha Tarascio. 

 

Në një përpjekje për të siguruar publikun, Trump javën e kaluar mbajti fjalimin e tij të parë drejtuar kombit që nga fillimi i operacioneve ushtarake, duke këmbëngulur se fushata ishte “pranë përfundimit të saj”.

 

Por për Carpenterin, fjalimi sinjalizoi potencialin për një konflikt të zgjatur: “Ai tha se Vietnami zgjati 19 vjet, Iraku, tetë vjet. Ai renditi çdo luftë në kohët moderne në të cilën ka qenë Amerika dhe e përgatiti publikun amerikan për një konflikt më të gjatë.”

 

Megjithatë, jo të gjithë votuesit e rinj të Trump janë kundër luftës. Keiran Laffey, një student 20-vjeçar në Uashington, DC, i tha revistës TIME se beson që ndërhyrja është e justifikuar nga një këndvështrim humanitar dhe strategjik, dhe përfundimisht do të jetë një gjë pozitive për Amerikën, duke përmendur shtypjen e Iranit kundër protestuesve antiqeveritarë dhe programin e tij bërthamor. 

 

“Ata po pasurojnë uranium brenda maleve”, tha ai. “Ata kanë vrarë 40,000 njerëz, ata djegin flamurin amerikan për qejf. Dhe nëse ne mund ta ndërpresim vërtet këtë dhe të pengojmë atë që kanë bërë, mendoj se kjo do të thotë që Amerika është e para”.

 

Laffey, i cili votoi për Trumpin në vitin 2024, tha se e mban mend Trumpin të argumentonte në një debat në vitin 2016 se George W. Bush duhet të shkarkohej për shkak se e çoi vendin në Luftën e Irakut me pretekste të rreme.

 

“Ai spikati. Më kujtohet faza e debatit. Ai ishte me të vërtetë i vetmi që e tha drejtpërdrejt këtë, dhe për këtë arsye mori shumë mbështetje”, tha Laffey, duke shtuar se prania e Tulsi Gabbard, një avokate e fortë kundër ndërhyrjeve ushtarake në vende të huaja si Siria, në fushatën e Trump për vitin 2024 ishte një pjesë e madhe e koalicionit të tij. 

 

Megjithatë, edhe brenda organizatës së tij – Republikanët e Kolegjit në Universitetin George Washington – Laffey tha se debati mbi luftën, tani në muajin e dytë, po intensifikohet.

 

“Jam më i duruar, nuk dua të arrij në një përfundim”, tha ai. “Le të shohim se çfarë do të ndodhë në tre javët e ardhshme. Pres që ky konflikt të marrë fund”. 

 

Çfarë do të thotë MAGA tani për votuesit e rinj të Trump? 

 

Poshtë debatit mbi Iranin qëndron një tension më themelor: nëse MAGA si lëvizje politike është e rrënjosur në një filozofi politike që në fund të fundit i sjell dobi popullit amerikan, apo thjesht një koalicion që ndjek Trumpin kudo që ai e udhëheq.

 

“Pati një lëvizje, por tani nuk ka asnjë lëvizje kur bëhet fjalë për atë se ku do të shkojë puna në [zgjedhjet] e ardhshme”, tha Carpenter. Ai tani e identifikon veten si një mbështetës i lëvizjes “Amerika e Para” dhe jo si një mbështetës i MAGA-s. 

 

“Nuk mendoj se Partia Republikane e ka përqafuar domosdoshmërisht lëvizjen MAGA në masën që synonte Presidenti Trump, sepse ai [Trump] donte që ajo të ishte më shumë një ideologji sesa një parti politike”, shpjegoi ai. 

Të tjerë e shohin ndryshe. Laffey, i cili ende e identifikon veten si mbështetës të MAGA-s, këmbënguli se lëvizja nuk kishte të bënte kurrë me një çështje të vetme si izolacionizmi.

“Tani për tani, mendoj se MAGA ende qëndron për të njëjtën ide thelbësore”, tha ai. “Bëhet fjalë për lidershipin me logjikë të shëndoshë. Bëhet fjalë për forcën kur kemi nevojë për të, si p.sh. të qenit i gatshëm të ndërmarrim veprime vendimtare kundër kërcënimeve si IRGC, por edhe të dimë kufijtë.” 

 

Se ku përfundon ky kufi po vihet në provë, ndërsa Trump rrit veprimet ushtarake kundër Iranit.

 

Ndërkohë, Cox tha se kur bëhet fjalë për MAGA-n, është një “punë e pamend” ta kufizosh Trump-in në një sërë politikash specifike. Ajo për të cilën bëhet fjalë në të vërtetë lëvizja MAGA, tha ai, është pushteti. 

 

“Unë e shoh energjinë si atë për të cilën foli Hamilton në Dokumentet Federaliste: një ekzekutiv i fortë dhe aktiv, një që është në gjendje të ushtrojë pushtetet e degës ekzekutive të qeverisë, jo si një stilolaps, thjesht duke nënshkruar dokumente, por në të vërtetë më shumë si një shpatë ose çekiç që zbaton dhe dëshiron, në mënyrë që interesi i Shteteve të Bashkuara t’i bëjë njerëzit të përkulen ndaj interesave të Shteteve të Bashkuara, cilatdo qofshin ato, nga ana e politikës së jashtme dhe të brendshme.”

 

Fraza “Amerika e Para”, e cila daton që nga fillimi i shekullit të 20-të dhe u ringjall më vonë nga Trump, tradicionalisht është shoqëruar me dhënien e përparësive shqetësimeve të brendshme dhe shmangien e përfshirjeve të huaja.

 

Për një brez që u rrit me premtimet e Trump për t’i dhënë fund luftërave të huaja, realiteti i një pranie ushtarake në zgjerim në të gjithë Lindjen e Mesme dhe Amerikën Latine, së bashku me një kërkesë rekord buxhetore të Pentagonit, po rezulton më e vështirë të përputhet me premtimin themelues të lëvizjes. 

 

“Kur ​​shoh politikanët tanë që mbrojnë vendet e tjera, disa njerëz janë shumë pro-Izraelit, disa njerëz janë kundër bombardimit të Iranit”, thotë Stryder Bigler, student 21-vjeçar në Universitetin Shtetëror të Arizonës, i cili bashkëthemeloi Off the Record USA. “Të gjithë këta njerëz u përqendruan në të gjitha këto konflikte, kur kemi konflikte që po vrasin njerëz këtu në vendin tone”. 

 

Bigler argumentoi se çështjet e brendshme si mungesa e strehimit, kriza e shëndetit mendor dhe rënia e lindjeve duhet të kenë përparësi më të madhe, duke paralajmëruar se përndryshe kjo mund të shkaktojë probleme për administratën në zgjedhjet e mesmandatit.

 

“Nuk mendoj se nuk mund t’i mësosh një qeni të vjetër truke të reja kur bëhet fjalë për këta konservatorë të vjetër, ata nuk kanë tendencë të mësojnë”, vazhdoi ai. “Me Gjeneratën Z, e kemi parë vërtet se sa keq mund të shkojë kjo për ne, sa nga burrat tanë mund të vdesin dhe sa pak na bën kjo si vend”. 

 

Carpenter pajtohet: “Vizioni ‘Amerika e Para’ është zbehur aq shumë, pasi gjithmonë është përqendruar në një aparat të politikës së jashtme, i cili nuk është aspak Amerika e Para. Po përqendrohet në kombe të tjera në vend të Amerikës. Si mund ta quash fare Amerika e Para në atë pikë?”

 

Të tjerë e përcaktojnë konceptin ndryshe. Aneesh Swaminathan, studente 20-vjeçare e kolegjit që drejton republikanët e kolegjit në Universitetin Johns Hopkins në Baltimore, e konsideron veten ndërhyrës dhe beson se “Amerika e Para” do të thotë që SHBA-të të marrin një rol udhëheqës në skenën botërore.

 

“‘Amerika e Para’ nuk do të thotë që, e dini, ne jemi thjesht në një ishull dhe i injorojmë të gjithë botën”, tha ai. “Do të thotë që ne ndërhyjmë kur është e nevojshme. Do të thotë paqe ose forcë, do të thotë angazhim i kufizuar ushtarak për të ruajtur privatësinë amerikane në botë dhe për të ruajtur mbizotërimin amerikan të fuqisë.”

 

Një këndvështrim në ndryshim mbi Izraelin

 

Debati mbi Iranin po zhvillohet paralelisht me një ndryshim më të gjerë në qëndrimet ndaj Izraelit midis amerikanëve të rinj, i amplifikuar nga kritikat nga komentatorë të profilit të lartë me ndjekës të mëdhenj midis konservatorëve të rinj.

 

Në javën e parë të konfliktit, Sekretari i Shtetit Marco Rubio shkaktoi reagime të ashpra midis mbështetësve pasi pretendoi se një arsye kryesore pas kryerjes së sulmeve ajrore të SHBA-së në Iran ishte për shkak të një sulmi parandalues ​​izraelit.

 

“Ne e dinim se do të kishte një veprim izraelit, e dinim se kjo do të përshpejtonte një sulm kundër forcave amerikane dhe e dinim se nëse nuk do t’i ndiqnim paraprakisht përpara se të nisnin ato sulme, do të pësonim viktima më të mëdha”, tha ai.

 

Më vonë ai e sqaroi komentin dhe tha se vendimi për të sulmuar erdhi nga Trump, jo nga Izraeli. Shtëpia e Bardhë ka mohuar vazhdimisht pretendimet se Izraeli e shtyu SHBA-në në luftë.

 

Sqarimi ka bërë pak për të ndaluar këtë narrativë midis disa cepave të së djathtës. Podkasteri i krahut të djathtë Nick Fuentes, i cili ka më shumë se 1.3 milion ndjekës në X, ka qenë shumë kritik ndaj luftës dhe ka sugjeruar se qëllimi i saj përfundimtar është që Izraeli të “zgjerojë kufijtë e tij”.

 

Tucker Carlson, dikur një mbështetës i fortë i lëvizjes MAGA i cili mban një numër të konsiderueshëm ndjekësish në internet dhe ka pasur disa takime me Trump në Shtëpinë e Bardhë këtë vit, ndërkohë tha në një intervistë me Economist se SHBA-të “i kanë vënë interesat e Izraelit para tonave”. 

 

Sondazhet tregojnë se sa shumë ka ndryshuar qëndrimi i votuesve të rinj ndaj Izraelit, njërit prej aleatëve më të ngushtë të Amerikës. Një sondazh i kohëve të fundit i NBC News zbuloi se pothuajse dy të tretat e amerikanëve të moshës 18-34 vjeç kishin një pikëpamje negative për Izraelin, një rritje e konsiderueshme nga 37% tre vjet më parë.

 

Sipas Tarascio-s, sondazhi i fundit tregoi se midis republikanëve të rinj, Izraeli është “pothuajse po aq i pëlqyer nga republikanët e rinj sa Arabia Saudite”. 

 

“Kjo është kaq, kaq e ndryshme nga çdo grup tjetër më i vjetër, madje edhe nga Demokratët’, shpjegoi Tarascio. 

 

Në kampusin e kolegjit të tij në Uashington, DC, Laffey tha se mbështetja e dukshme për Izraelin ka rënë ndjeshëm. “A mendoj se është përgjegjësia jonë ta mbështesim Izraelin në çfarëdo që bën? Sigurisht që jo. 100% jo. Kjo luftë është qartësisht në interes të Izraelit”, argumentoi Laffey.

 

Për Carpenter, ndarja pasqyron atë që ai e sheh si një ndryshim brezash brenda konservatorizmit. 

 

“Po shihni shumë hipokrizi tek shumë prej këtyre konservatorëve të vjetër krahasuar me konservatorët e rinj”, tha Carpenter.

 

“Ne e kujtojmë se si ishte viti 2022. Kishim çmime të larta të gazit. Kishim kërcënimin e ndërhyrjes ushtarake në një luftë evropiane [në Ukrainë], konflikti më i madh që nga Lufta e Dytë Botërore. Dhe nuk po biem në të njëjtën kurth.”/ Times


Gjeneral marshall Asim Munir, njeriu më i fuqishëm i Pakistanit - Si arriti armëpushimin SHBA-Iran?

 

Kush e solli këtë armëpushim të çuditshëm mes Uashingtonit dhe Teheranit? I çuditshëm sepse i ngjan shumë edhe një tjetër taktike “TACO” të Trump-it: kërcënim total, pastaj shtyrje, pastaj “e shohim më vonë”.

 

Nuk ishte NATO, as OKB-ja, as Kina, e aq më pak Turqia apo Egjipti, edhe pse të gjithë morën pjesë në kor. E nxiti për të paktën dy javë, Syed Asim Munir Ahmed Shah: ish-shef i inteligjencës, gjeneral i kthyer në marshall me dekret, njeriu më i fuqishëm i vendit më kontradiktor në botë, Pakistanit.

 

Ministri i Jashtëm indian Jaishankar, armiku i tij i betuar, e ka quajtur atë “dalal”, që në urdu do të thotë servil, ndërmjetës i dyshimtë dhe, në një kuptim më pak fyes, ndërmjetës apo sekser. Një fyerje e menduar mirë. Por edhe një njohje e pavullnetshme.

 

Për të kuptuar pse pikërisht Pakistani e bëri botën të marrë frymë më lirshëm, mjafton të shohim çfarë po ndodh brenda dhe rreth kufijve të tij këto javë: një luftë e shpallur kundër talebanëve afganë, me bombardime mbi Kabulin; sulme të vazhdueshme të talebanëve pakistanezë brenda territorit; një kryengritje separatiste në Balochistan, në kufi me Iranin, me ofensiva të njëkohshme në 10 qytete; tensione të përhershme ushtarake në Kashmir me Indinë bërthamore; lideri më popullor i vendit, ish-kampioni i kriketit Imran Khan, në burg, si edhe gruaja e tij, me një dënim 17-vjeçar të quajtur “arbitrar” nga OKB-ja, në një vend ku kryeministrat përfundojnë mesatarisht të vrarë ose pas hekurave; katër milionë e gjysmë punëtorë në Gjirin Persik, remitancat e të cilëve (tani në rrezik) mbajnë gjallë ekonominë; një borxh strategjik kolosal ndaj Kinës; një pakt mbrojtjeje me Arabinë Saudite që mund ta tërheqë në luftë kundër Iranit.

 

Në gjithë këtë, Pakistani ka gjetur mënyrën të bëhet “ndërmjetësi i apokalipsit”.

 

Arsyeja është paradoksale: nuk është një vend i fortë në asnjë front, por është i vetmi që kalon nëpër të gjitha frontet. Ndërmjetësi ideal.

 

Munir ka ndërtuar me durim kanalin drejt Uashingtonit. Në administratën e parë të Trump-it, Pakistani ishte një bezdi për të cilën presidenti Trump shkruante në Tëitter fjalë të ashpra. Gjërat kanë ndryshuar.

 

Pakistani e ka kuptuar si të bëjë më mirë: e ka propozuar Trump-in për Çmimin Nobel për Paqen, ka marrë pjesë në “Bordin e Paqes” të tij për Gazën, dhe e ka çuar Munirin për drekë në Shtëpinë e Bardhë.

 

Marshalli e ka joshur presidentin amerikan siç joshet një klient kapriçioz. Rezultati është që sot Munir flet në telefon gjithë natën me zëvendëspresidentin JD Vance, ndërsa ministri i Jashtëm pakistanez Dar mban lidhjen me Abbas Araghchi-n, kreun e diplomacisë iraniane.

 

Ndërsa menaxhon fatet e botës, Pakistani zhvillon një luftë në frontin afgan, pasi për dekada kishte besuar se mund t’i përdorte talebanët si vegla. Nuk doli kështu: që kur ata nisën të qeverisin në Kabul, atentatet në Pakistan janë dyfishuar, edhe sepse Islamabadi i tradhtoi gjatë gjuetisë për Osama bin Ladenin. Në shkurt, durimi mbaroi me bombardimet mbi Nangarhar dhe Paktika, të pasuara nga sulmet talebane dhe shpallja e luftës së hapur.

 

Vendi që ndërmjetëson paqen rajonale lufton njëkohësisht në kufirin e tij verior. Në perëndim është Irani, me të cilin Pakistani ndan 900 kilometra kufi në Balochistan, provinca më e madhe dhe më e varfër e vendit. Këtu separatistët e Ushtrisë Çlirimtare të Balochistan luftojnë prej dekadash për pavarësi, duke goditur infrastrukturën kineze, ushtrinë dhe bankat. Megjithatë, në këtë front ekziston një mirëkuptim i heshtur me Teheranin: nacionalizmi i Balochistan-it e kalon kufirin dhe të dy vendet kanë interes të përbashkët për ta shtypur. Në vitin 2024, Pakistani bombardoi objektiva të BLA-së në territor iranian, pa protesta formale nga Teherani. Pikërisht ky “fill” diskret është një nga bazat e besimit që bën të mundur ndërmjetësimin e Munirit me Iranin.

 

Pastaj është “nëna” Kinë, e cila ka investuar 62 miliardë dollarë në CPEC, korridori ekonomik që lidh portin e Gëadar-it me provincën kineze Xinjiang. Kur Munir shkoi në Pekin për të takuar ministrin e Jashtëm Ëang Yi, rezultati ishte një propozim i përbashkët për armëpushim në Iran: jo vetëm solidaritet diplomatik, por interes industrial i drejtpërdrejtë. Kina importon 40 për qind të naftës së saj përmes Ngushticës së Hormuzit. Mbështetja e ndërmjetësimit pakistanez është politikë industriale.

 

Dhe në fund janë punëtorët në Gjirin Persik që dërgojnë në shtëpi 27 miliardë dollarë në vit. Pakistani ka nënshkruar në shtator 2025 një pakt mbrojtjeje me Arabinë Saudite, pa detyrim për ndërhyrje automatike. Kur Irani goditi infrastrukturën saudite, Islamabadi zgjodhi të mos e konsiderojë si “casus belli” (shkak për luftë). Fillin e tensionit e ka të tendosur, por nuk e ka këputur.

 

Është kjo hartë varësish të ndërsjella, ky rrjet borxhesh dhe frikërash, që shpjegon paradoksin. Një vend i fortë nuk do të bënte rolin e “dalal”-it mes fuqive rivale. Dobësia strukturore e Pakistanit, pamundësia për të përballuar armiq të fortë, e ka detyruar të mbajë të hapur çdo kanal: me Amerikën, Kinën, Arabinë Saudite dhe Iranin. Kjo shumësi ekspozimesh e ka bërë, në këtë moment të saktë historik, të vetmin vend në botë që mund të telefonojë njëkohësisht Uashingtonin dhe Teheranin pa e mbyllur asnjëri telefonin. Jaishankar donte ta fyente Munirin. Në vend të kësaj, përshkroi me saktësi të pavullnetshme mekanizmin që funksionoi: ndërmjetësi, ndonjëherë, është njeriu më i rëndësishëm që ekziston./La Repubblica


Armëpushimi me Iranin - Zbardhet telefonata mes Erdogan dhe Trump

 

Presidenti turk, Rexhep Tajip Erdogan dhe homologu i tij i SHBA-së Donald Trump kanë zhvilluar një bisedë telefonike ndërsa mësohet se kanë diskutuar lidhur me armëpushimin me Iranin dhe nevojën për të siguruar një paqe të qëndrueshme.

 

Më tej Presidenca turke bën me dije se Erdogan kërkoi që të përdoret një dritare mundësie dyjavore për të parandaluar përshkallëzimin e ri.

 

Gjatë bisedës telefonike, të dy udhëheqësit shqyrtuan zhvillimet e fundit në rajon, veçanërisht armëpushimin e shpallur gjatë natës në lidhje me Iranin.

 

Erdogan shprehu kënaqësinë për armëpushimin dhe theksoi se periudha dyjavore pas javëve të konfliktit intensiv duhet të përdoret në mënyrë efektive për të arritur një marrëveshje të përhershme paqeje. Ai paralajmëroi kundër çdo përpjekjeje për të minuar ose prishur procesin.

 

Presidenti turk nënvizoi gjithashtu se Turqia do të vazhdojë të mbështesë përpjekjet diplomatike përkrah vendeve mike dhe vëllazërore, veçanërisht Pakistanit, për të ndihmuar në sigurimin e një zgjidhjeje të konfliktit.


Tensione në gadishullin korean – Koreja e Veriut lëshon disa raketa balistike, alarm në rajon

 

Koreja e Veriut ka lëshuar disa raketa balistike me rreze të shkurtër veprimi në drejtim të Detit të Japonisë, duke rritur tensionet në rajon vetëm pak ditë pas incidenteve të fundit me Korenë e Jugut.

 

Sipas ushtrisë së Koresë së Jugut, raketat u lëshuan nga zona e Wonsanit në dy valë gjatë mëngjesit, ndërsa një tjetër predhë ishte lëshuar një ditë më parë nga afër Phenianit. Edhe Roja Bregdetare japoneze konfirmoi se objektet e lëshuara dyshohet të jenë raketa balistike dhe u bëri thirrje anijeve të qëndrojnë vigjilente.

 

Pas zhvillimeve, Seuli zhvilloi një mbledhje urgjente të sigurisë, duke i cilësuar testimet si “veprime provokuese” që shkelin rezolutat e Këshillit të Sigurimit të OKB-së. Autoritetet kërkuan ndërprerjen e menjëhershme të lëshimeve dhe rritën nivelin e gatishmërisë.

 

Këto teste vijnë në një moment të ndjeshëm, pas kërkim-faljes së Koresë së Jugut për incidentin me dronët civilë që kishte tensionuar marrëdhëniet me Phenianin. Analistët e shohin këtë si një sinjal se Koreja e Veriut nuk po i përgjigjet pozitivisht përpjekjeve për ulje tensionesh, pavarësisht reagimeve më të moderuara nga zyrtarë të saj.


Italia refuzon dërgimin e anijeve për të patrulluar Ngushticën e Hormuzit pa mandat të OKB-së

 

Italia nuk do të dërgojë asnjë anije për të ndihmuar në ruajtjen e zonës së Ngushticës së Hormuzit pas një armëpushimi midis Shteteve të Bashkuara dhe Iranit , përveç nëse kjo autorizohet nga Kombet e Bashkuara, tha të mërkurën zëvendëskryeministri Matteo Salvini.

 

“Nuk është në axhendë. Ne kemi thënë tashmë se nuk do të dërgojmë anije nëse nuk ka një iniciativë të Kombeve të Bashkuara”, u tha gazetarëve Salvini, ministër i infrastrukturës.

 

Lufta SHBA-Izrael me Iranin ka shkaktuar një krizë energjetike për ekonominë globale duke bllokuar vëllime të mëdha nafte dhe gazi në Gjirin Persik pasi Teherani mbylli Ngushticën e Hormuzit për shumicën e anijeve, duke goditur veçanërisht rëndë Evropën dhe Italinë.

 

Kjo ndërprerje ka bërë që disa, përfshirë partinë e ekstremit të djathtë Liga e Salvinit, t’i bëjnë thirrje Evropës të marrë në konsideratë rifillimin e blerjeve të energjisë nga Rusia, të cilat u ndërprenë në përgjigje të pushtimit të Ukrainës nga Moska në vitin 2022.

 

Megjithatë, Salvini u tërhoq nga ky qëndrim, duke thënë se kjo nuk do të ishte e realizueshme për sa kohë që lufta në Ukrainë vazhdonte.

 

Ashtu si aleatët e tjerë të NATO-s që ngurrojnë të mbështesin sulmet e Presidentit të SHBA-së Donald Trump ndaj Iranit, Italia javën e kaluar mohoi lejen që avionët ushtarakë amerikanë të uleshin në bazën ajrore Sigonella në Siçili, gjatë rrugës për në Lindjen e Mesme.

 

Salvini hodhi poshtë sugjerimet se mosmarrëveshjet në rritje midis Uashingtonit dhe kryeqyteteve evropiane mund të çojnë SHBA-në drejt shkëputjes nga Evropa.

 

“Nuk besoj se ka ndonjë problem të menjëhershëm në lidhje me tërheqjen e trupave të NATO-s nga Evropa”, tha ai.

XS
SM
MD
LG